Απείρανθος

Μια στροφή στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, λίγα χιλιόμετρα, και αποκαλύπτεται ένα άλλο πρόσωπο της Απεραθίτικης φύσης, σαν να κατεβαίνει ένα δυνατό και δροσερό αεράκι και τα σαρώνει όλα στο πέρασμα του: Τα βουνά, τα σπίτια την πολυκοσμία. Βάζουν τα γιορτινά τους και εμφανίζονται ολοζώντανοι οι Τόποι. Γιατί Απεράθου δεν είναι μόνο ο οικισμός που απλώνεται στοθς πρόποδες του Φαναριού, αλλά και μια μεγάλη έκταση που εκτείνεται απο τα Βορειοδυτικά του οικισμού, περιλαμβάνει όλα τα Ανατολικά παράλια και φθάνει στα Νότια, ως το Άντρους.

Ο δρόμος κατηφορικός και δύσκολος, γεμάτος στροφές κι εκπλήξεις. Τα Ορυχεία, ο Εναέριος και τα βαγονέτα που χάνονται στο άπειρο. Οι παλιές εγκαταστάσεις των σμυριδεργατών τραβούν το βλέμμα μόλις μπει κανείς στη Μουτσούνα. Το ταπεινό λιμανάκι της κράτησε ολόκληρο το εμπόριο του πολύτιμου αυτού ορυκτού, που με απλοχεριά δόθηκε σ' αυτά τα άγρια βουνά. Το Τυροκομείο, αφάνταστα άδειο σήμερα, με τα παράθυρα του νά τρίζουν ανελέητα και τους θάμνους να κλείνουν σιγά-σιγά την είσοδό του, μέ την αδυσώπητη λέπρα στους τοίχους του να το κατατρώει, μένει εκεί να κρατάει άσβεστη την παλιά εικόνα των Τόπων και τη σημασία τους στην οικονομία του Χωριού. Μένει εκεί, λες κι έχει βάλει στοίχημα με τον χρόνο.

Οι Τόποι, χρόνια τροφοδότες του χωριού με τα δώρα της φύσης: ελιές, λάδι, τυρί, κρέας, ψάρι. Οι αγκαθωτοί θάμνοι, που φυτρώνουν παντού, καλύπτουν τα μέχρι πριν λίγα χρόνια καλλιεργήσιμα χωράφια. Τα κοπάδια των ζώων, που φωνάζουν θαρρείς για να πάρουν θάρρος, να αποδείξουν πως δεν είναι λίγα, αντέχουν πάνω στις αφιλόξενες πλαγιές των βουνών, που τις χτυπάει ο ήλιος, γυαλίζοντας τις πέτρες τους. Κι οι μιτάτοι, ταπεινοί και σιωπηλοί, μάρτυρες της ζωής που άντεχε κάποτε στους Τόπους, τα καταφύγια τούς βοσκούς, που ζούσαν ολοχρονίς εκεί, άρχοντες σωστοί, δυνατοί, ερημίτες που αντεχαν την άφατη μοναξιά.

Μια μοναξιά που έδωσε στα μέρη αυτά μια νότα μυθική, ονειρική, αινιγματική. Μια μοναξιά, που ανακατεύτηκε τόσο πολύ με τη φύση, ώστε έγιναν ένα στο ατέλειωτο κρυφτό με τον άνθρωπο. Βουή σήμερα. Ασταμάτητος θόρυβος. Κι η μαγεία κρύφτηκε. Τα "στοιχειά" σκόρπισαν και χάθηκαν μες στους μύθους. Η Σιωπή κι η Γαλήνη κατακάθονται πάνω στα αγκάθια και τις καυτές πέτρες, σαν σκόνη. Ένας ξερός θάμνος ξεκολλάει από τη γη και τρέχει μανιασμένος, τον παρασέρνει ο δυνατός αέρας και το κατρακύλισμα του αυτό στις πλαγιές μοιάζει σαν ένα αντίο. Κοντεύει να νυχτώσει κι η μαγεία, αυτή η μοναδική, βγαίνει από την κρυψώνα της. Αρχίζει τον παράξενο χορό της και μαγνητίζει τις αισθήσεις μας. Το βλέμμα δακρυσμένο από αυτήν την αδυσώπητη ομορφιά, απλώνεται.

Ο Αζαλάς, ο Άη Δημητρης, ο Τριάκαθας, τ' Αρμυρό νερό, το Τιγάνι, τα Λιαρίδια, ο Άη Γιάννης, ο Κανάκης, η Ψιλή Άμμος, η Ζως, οι Βούβες, ο Κλειδός, οι Κοπρές, η Κορφή τ' Αρωνιού, ο Βόλακας, ο Πάνερμος, οι Αντρους...

ΤΟΠΟΙ, βωμοί της ομορφιάς, της μοναξιάς και του ονείρου.

Για φωτογραφίες κάντε κλικ εδώ .