Απείρανθος

Έτυχε η χρονιά εκείνη να μπαίνει μ’ ένα γλυκύτατο Γενάρη, που θύμιζε σωστή αρχή καλοκαιριού. Ο Καιρός ήταν τόσο µαλακός οι άνεµοι τόσο ήπιοι, που τα δέντρα, ξεγελασµένα είχαν ετοιµαστεί ν' ανοίξουν στις άκρες των κλα­διών τους τα πρώτα µάτια και τα γιδοπρόβατα έ­βοσκαν αµέριµνα το άφθονο δροσερό χορτάρι των βουνοπλαγιών µας, που, ποτισµένες ήλιο και φως, µοσχοµύριζαν όπως την άνοιξη. Όλο το νησί µας δοσµένο στην ευφροσύνη της καλοκαιριάς και στη χαρούµενη προσδοκία µιάς ευλογηµένης παραγωγής της καρπερής γης του, είχε γιορτάσει τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτο­χρονιάς µε θρησκευτική κατάνυξη, αλλά και µε κέφι και µε πολλά γλέντια.

Γιόρτασα κι εγώ τη χρονιά εκείνη, κατά τύχην ευτυχισµένος παραχειµαστής, τις µεγάλες γιορ­τές της Χριστιανοσύνης µαζί µε τους συγχωρια­νούς µου. Δεν το ξεχνώ ποτέ εκείνο το ξηµέρωµα των Χριστουγέννων, που πρόθυµα και χαρούµενα ξυπνηµένοι, κατηφορήσαµε, πριν ακόµη το πρώτο χάραµα θαµποφωτίσει τα βουνά, προς τη µεγάλη µας Εκκλησιά µε τα λαδοφάναρα στα χέρια. Μέσα στο σκοτάδι το φως των καντηλιών της και των πολυελαίων της ακτινοβολούσε από τα χρωµατι­στά της παράθυρα και µας οδηγούσε προς αυτήν, όπως το φως των άστρων τους µάγους προς το Σπήλαιο της Βηθλεέµ. Και µέσα στην ησυχία της νύχτας οι ψαλµωδίες των ιερέων και των ψαλτών ακούγονταν κατανυκτικά, πριν ακόµα µπούµε στο μεγάλo πλακόστρωτο προαύλιο της Εκκλησιάς µας.