Απείρανθος

Η παρλάτα που ακολουθεί δε διαβάστηκε στην Πλάτσα. Τη βρήκαμε καθαρογραμμένη τις πρωινές ώρες της Τυρνής, ανάμεσα σε πιάτα και ποτήρια, σε μαγαζί του Χωριού. Κανείς απ' τους οινοβαρείς θαμώνες δεν ήξερε σε ποιον ανήκει. Τη δημοσιεύουμε με την ελπίδα να αποκαλυφθεί ο άγνωστος δημιουργός της.

Μαθέτε δε πολυνοώ
ήντα ’ναι η παρλάτα
και τ’ ανεκάτωσα λοιπό
σα ρώσικη σαλάτα.

(Γ)ιατί μου παραγγείλασι
να σας -ε- σατιρίσω
το ίσο να (γ)ενεί στραβό
και το στραβό πάλ’ ίσο.

Τυρνή Κυριακή πλησιάζει και εν αναμονή της παρλάτας που θα διαβαστεί μες την Πλάτσα σας προθερμαίνουμε με μια παλιότερη. Περί τα τέλη του '70 όταν στο Χωριό ζούσαν ακόμη οι τελευταίοι βρακάτοι, όταν γίνονταν τα έργα της αποχέτευσης κι όταν ο «ΑΠΑΣ Τα Φανάρια» ήταν καινούργιο φρούτο,  γηραιός, ανώνυμος Απεραθίτης ήπεψε στον αποκριάτικο χορό του Συλλόου, στο κέντρο «Άνεσις» στο Γαλάτσι, αποδοσίδι που μεταξύ άλλων περιείχε την ακόλουθη επιστολή:

Όλα τα  παλιά κι όµορφα του νησιού µας χριστουγεννο­πρωτοχρονιάτικα έθιµα, που ζέσταναν τις παιδικές µας ψυχές τούτες τις άγιες µέρες, πάνε πιά, χάνονται και σβήνουν σιγά-σιγά με “του χρόνου τα γυρίσµατα” και με τ' ανθρώπου τις καινούριες συνή­θειες. Κάπου και που θ' ακούσεις τώρα κάλλαντα παλιά με το ντου­µπάκι και τη τζαµπούνα και με το συνηθισµένο πρώτο τραγούδι των καλλαντιστάδων:

Αν είναι με το θέληµα,
τα κάλαντα να πούµε,
να παίζει η τζαµπούνα µας
κι εµείς να τρα(γ)ουδούµε...

Κάπου και που θα στηθεί στσι πυροµάχοι τση παρα­στιάς ο µεγάλος µπακιρένιος τέντζερης με τα “κουκουλο­µαεργιά” για καλό του χρόνου και για να «µην πιάσει ψείρα το “(γ)έννηµα” γιατί τώ­ρα πλια ούτε (γ)εννήµατα κάνουσι στα χωριά, ούτε τα παιδιά παρα­καλούσι στις λιτανείες το Θεό:

Βρέξε Θεέ µου, δυνατά,
να κάµωµε (γ)εννήµατα.

Με ευκαιρία τις Χριστουγεννιάτικες ετούτες μέρες, δημοσιεύουμε ένα απεραθίτικο διήγημα του αγαπητού φίλου και συγχωριανού μας Νικόλα Φρ. Κατεινά. Είναι ένα διήγημα δροσερό, αλλά και… καυτό ταυτόχρονα. Απολαύστε το, κι ας είναι μεγαλούτσικο. Αξίζει.

«Παραμονή των Χριστουγέννων μα ο μπαρμπα-Μήτσος δεν καταλάβαινε τίποτα. Σηκώθηκε πρωί-πρωί, ήπιε τη φασκομηλιά του με δυο ελιές κι άρχισε να φτιάχνει το ντουρά του για το καθημερινό μεροκάματο πέρα στου Παπά το Μύλο. Εκεί είχε τα ποτιστικά του, ένα λιοϋράκι, το αμπελάκι του, δυο καρυδιές, δυο ροδακινιές και μια κυδωνιά στο Ουρνί, κι εκεί περνούσε την ημέρα του σκάβοντας, ποτίζοντας, τσαπίζοντας κάθε μέρα εξόν τις Κυριακές και τις σχόλες, που έβαζε τα καλά του τα ρούχα, την σκούρα μπλε τραγιάσκα του, κούμπωνε μέχρι και το πάνω-πάνω κουμπί του άσπρου πουκαμίσου του κι ανηφόριζε στην Πλάτσα. Χρόνια τώρα είχε μάθει τη γη σαν την παλάμη του.